Anaokuluna uyum: ilk iki hafta gerçekte nasıl geçer?

Her eylül kapımızda aynı sahneyi görürüz: bir çocuk annesinin bacağına sarılmış, anne de en az çocuk kadar huzursuz. On beş yıllık deneyimle söyleyebiliriz ki bu sahne çoğunlukla ikinci haftanın sonunda biter. Ama nasıl bittiği, ilk günlerde velinin ne yaptığına çok bağlıdır.

Ağlamak bir alarm değil, bir veda biçimi

İki-üç yaşındaki çocuk için ayrılık gerçek bir kayıptır. Ağlamak, bu duyguyu dışa vurmanın en sağlıklı yoludur. Bizim gözlemimiz şu: kapıda ağlayan çocukların büyük çoğunluğu veli gözden kaybolduktan birkaç dakika sonra oyuna döner. Bunu size o sabah fotoğrafla haber veririz.

Velinin yapabileceği beş şey

• Vedalaşın, kaçmayın. Çocuk dalgınken sessizce çıkmak ilk gün kolay görünür ama ertesi sabah güveni sarsar. Kısa ve net bir veda (“öğle uykusundan sonra geleceğim”) her zaman daha iyidir.
• Vedayı kısa tutun. Kapıda on dakika bekleyen veli, çocuğa “burada korkulacak bir şey var” mesajı verir.
• Aynı saatte gelin. Çocuk saati bilmez ama sırayı bilir: “uykudan sonra, ikindiden önce”. Söz verdiğiniz anda kapıda olun.
• Evden bir parça getirin. Küçük bir oyuncak ya da annenin fularının kokusu ilk haftalarda çok işe yarar.
• Akşamları okulu iyi anlatın. Çocuk sizin sesinizden okulu dinler. “Bugün Elif öğretmen sana ne şarkı söyledi?” gibi somut sorular sorun.

Uyum haftasında sınıftayız

Okulumuzda ilk üç gün veli sınıfta bizimle oturur. Dördüncü günden itibaren ayrılık süresini her gün biraz uzatırız: önce bir saat, sonra kahvaltıdan öğle yemeğine, sonra uykuya kadar. Bu süreyi takvim değil çocuk belirler; bazı çocuklar üç günde, bazıları üç haftada hazır olur.

Ne zaman endişelenmeli?

Üçüncü haftadan sonra da çocuk okulda hiç yemiyor, hiç oynamıyor ya da evde uyku düzeni belirgin şekilde bozulduysa öğretmenle ayrıca konuşmak gerekir. Bu durumda birlikte daha yavaş bir plan kurarız. Çoğu zaman sorun çocukta değil, temponun hızındadır.

Okulu görmek isterseniz uyum haftasının nasıl işlediğini tanışma ziyaretinde sınıfın içinde anlatıyoruz.